माओवादी केन्द्रका केन्द्रीय नेता कृष्ण केसी केही दिनअघि ठूलो दुर्घटनामा परे । अहिलेसम्म पनि उनको टाउकाको दायाँ भाग अचेत छ । ड्राइभरको कमजोरीले भएको दुर्घटनाका साक्षी नेता केसीले लापरबाहीले दुर्घटना कसरी निम्त्याउँदो रहेछ भन्ने अनुभव सुनाएका छन् :
स्थानीय तहको पहिलो चरणको निर्वाचन सकेर जेठ १२ गते बाग्लुङबाट काठमाडौं आउँदै थिएँ । निर्वाचन र जिल्ला पार्टीको स्थितिबारे पार्टी नेतृत्वलाई ब्रिफिङ गर्नका लागि काठमाडौं आइरहेको थिएँ । पार्टीको केन्द्रिय सदस्य भएकाले यो जिम्मेवारी मेरो काँधमा थियो ।
बिहान ६ः३० बजे माइक्रोमा हिँडेको थिएँ । अन्य यात्रु पनि थिए । गुरुजीको आडैमा एकजना महिला पनि थिइन् । मोबाइलमा न्युज अपडेट हुँदै यात्रा गरिरहेको थिएँ । पोखरा र बाग्लुङको मध्यबिन्दु लुम्ले आइपुग्दा ९ बजेको थियो । त्यहाँ खाजा खाइयो । एक्लेफाँटमा खाना खाने योजनासहित त्यहाँबाट हिँड्यौँ ।
दिनको १ बजे तनहुँको डुम्रेमा आइपुगियो । गाडी द्रूत गतिमा थियो । गाडीको गति देख्दा दुर्घटना हुन्छ कि भन्ने शंका मलाई पहिल्यै लागेको थियो । यो यसकारण पनि थियो कि बाग्लुङबाटै चढेकी महिलालाई आफ्नै आडको सिटमा राखेर गुरुजी निकै गफिँदै आएका थिए । यस्तो लाग्थ्यो, उनको दिमाग गाडीमाभन्दा महिलातिर सक्रिय थियो । तर, त्यहाँ आउँदासम्म म केही बोलिनँ । किनभने त्यहाँसम्म सडकमा सवारीको चाप पनि कम थियो ।
माइक्रो डुम्रेबाट झन्डै दुई किलोमिटर जति अगाडि बढेको थियो । अब भने गुरुजीलाई केही सचेत गराउनुपर्छ भन्ने सोचिरहेको थिएँ । माइक्रो सीधा बाटोमै हुइँकिइरहेको थियो । त्यति नै वेला निकै ठूलो आवाज सुनेँ । त्यसपछि के भयो मलाई केही पत्तो भएन । त्यसको आधा घण्टापछि मात्र मैले निकै कोलाहाल सुनेँ । मेरा आँखा बन्द थिए, तर, मेरो कानले निरन्तर रोइकराइ गरेको आवाज सुनिरहेको थियो । त्यसपछि थाहा पाएँ, दुर्घटनामा परेको रहेछु ।
त्यो कोलाहाल हेर्नका लागि आँखा उघार्ने प्रयास गरेँ । तर, यति धेरै रिंगटा लागेको थियो कि, आँखासमेत उघार्न सकिनँ । टाउकोमा चोट लागेको छ भन्नेसम्म थाहा पाएँ । पूरै शरीर रगतले भिजेको भान हुन्थ्यो । म गाडीमा छैन, कुनै चौरमा सुताइएको छु भन्नेसम्म थाहा पाएँ ।
अर्कोपटक ब्युझँदा आफूलाई डुम्रेको लक्ष्मी हस्पिटलमा पाएँ । मेरो आँखीभौँनिर १९ वटा टाँका लगाइएको थियो, हातमा सलाइन उनिएको थियो । त्यतिवेला एउटा आँखा मात्र खुल्यो, अर्को आँखा निधारबाट चोइटिएको मासुले ढाकेको थियो । शरीर खपिनसक्नु गरी दुखेको थियो । मेरो आडैमा अन्य सात–आठजना घाइते छटपटाइरहेको थाहा पाएँ । मैले त्यहीँबाट परिवार, पार्टीका नेता र प्रधानमन्त्री सचिवालयमा फोन गरी घटनाबारे अवगत गराएँ । रोल्पा रहेका नेता वर्षमान पुन अनन्तले नर्भिक जान भन्नुभयो ।
म दुई घण्टापछि होसमा आएको रहेछु । लक्ष्मी हस्पिटलमा आएपछि मात्र थाहा भयो कि चालकको कमजोरीले विपरीत दिशातिरबाट आएको ट्रकसँग जुधेर दुर्घटना भएको रहेछ । यो मेरो जीवनको पहिलो दुर्घटना थियो । म महिनामा दुई–तीनपटक बाग्लुङ–काठमाडौं ओहोरदोहोर गर्ने मान्छे । तर, दुर्घटनाबारे कहिल्यै सोचेको थिइनँ । बरु, धौलागिरी अञ्चल अस्पतालको अध्यक्ष हुँदा दुर्घटनामा परी मृत्युशøयामा छट्पटाइरहेका थुप्रै घाइतेलाई उद्धार गरेको थिएँ ।
अस्पतालमा केही समय बिताएपछि अपरिचित सहयात्री राजु थापाले उद्धार गरेर नर्भिक अस्पतालमा ल्याउन सहयोग गर्नुभयो । त्यतिवेलासम्म दुर्घटनाबारे स्थानीय तथा केन्द्रीय विभिन्न सञ्चारमाध्ययममा समाचार बनिसकेको रहेछ । जसका कारण मेरो मोबाइलमा सयौँ फोन कल आएको रहेछ । तर, मोबाइल प्रहरीसँग थियो ।
एम्बुलेन्सअभावमा फोल्ड गरेको प्राइभेट गाडीको सिटमा सुतेर राति १२ बजे नर्भिक अस्पताल आइपुगेँ । त्यसपछि मात्र जीवन र आफन्तको बारेमा सोच्न थालेँ । मलाई त्यतिवेला लाग्यो, मृत्युको मुखमा पुगेर पनि बाँच्न सफल भएछु । अस्पतालमा आइसकेपछि न्युरो सर्जन डा. राजीव झा नेतृत्वको स्वास्थ्य टोलीले मेरो उपचार सुरु गर्यो ।
अर्को दिन बिहानैबाट आफन्त, शुभचिन्तक र पार्टीका नेताहरू भेट्न आउनुभयो । शुभचिन्तकहरू आउनुभयो । १२ दिनसम्म अस्पताल बसेपछि डिस्चार्ज भएँ । तर, पूर्ण रूपमा ठीक भइसकेको छैन । अहिले पनि टाउकाको दायाँ भाग अचेत छ ।
कहालीलाग्दो दुर्घटनाबाट बाचेँपछि आफ्नै जीवन अहिले नाफा पाएजस्तो लागिरहेको छ । बाँकी जीवन फेरि पनि समाज रूपान्तरणकै अभियानमा खर्च गर्नेछु ।
नयाँपत्रिका दैनिकबाट
